Waarom je beter kunt stoppen met oplossen voor je kind

Waarom je beter kunt stoppen met dingen oplossen voor je kind

Want wat mij opvalt, is dat wij met onze drang om kinderen te helpen met presteren, te helpen met gedragen zoals het hoort enz, prinsjes en prinsesjes creëren die zelf vergeten dat zij wel degelijk iets kunnen en zelf verantwoordelijk zijn. Dat kinderen zelf verantwoordelijk zijn voor hun gedrag, wat ze doen en wat ze willen bereiken.

Met deze handeling maak je gebruik van ongevraagd advies. 

Dat je gebruik maakt van ongevraagd advies, komt doordat jij je kind het beste gunt.  Het doet jou pijn om te zien en te ervaren dat je kind fouten maakt, uitgescholden wordt, niet mee kan met andere kinderen of juist veel beter presteert maar sociaal achter blijft bij vriendjes en vriendinnetjes. 

Want: hoe heurt het eigenlijk? Wat is normaal? Wat is jouw normaal? 

Wat jij doet door de oplossing te zijn voor jouw kind, is jouw kind niet zijn of haar eigen ontwikkeling gunnen. Je redt hiermee je kind van de shit, maar ook van een leven met zelfhelend vermogen en leiderschap. 

En dat zelf helende vermogen is van groot belang om later in het ‘echte’ leven te overleven en leven.

Ik kan je dit verhelderen aan de hand van een voorbeeld in mijn eigen gezin:

In de ogen van veel werden wij gezien als slachtoffers van de situatie. Zielig gevonden. Uitspraken dat wij nooit meer een fijn leven zou kunnen leiden doordat Lennart overleed, zijn mij niet vreemd. Het was immers het ergste dat ons zou kunnen overkomen.

Het aantal mensen dat ons doorverwees naar rouwverwerking, psychologen en andere deskundigen waren niet op twee handen te tellen. Ook niet op al onze handen bij elkaar. Als dit in een gezin gebeurt, moet je op z’n minst een keer een lange route bij de psycholoog of andere deskundige doorlopen om er uit te komen.

Niets is minder waar dan dat! Ik geloofde in iets anders.

Ik geloofde in het zelfhelende vermogen van onze kinderen en ons zelf. Ik liep daarbij wel tegen het volgende aan:

  •  het geloof in rouwverwerking bij mijn omgeving, met en door een deskundige is groot. Wat normaal is, omdat zij heel graag willen dat ik het fijn heb. Echter, daardoor werd voorbij gegaan aan wat ik voelde wat ik zelf nodig had;
  • het geloof dat mijn kinderen een bonk rouw waren, was ook groot! Weinig van wat ik zei over dat mijn kinderen meer waren dan alleen een stuk rouw, bleef hangen. Ook heel normaal. Maar ook hier werd voorbij gegaan aan iets heel belangrijks. Namelijk dat kinderen graag een normaal leven willen. Ritme willen hebben en met vriendjes willen spelen. 
  • veel leerkrachten vonden de gebeurtenis heftig (en terecht, dat was het ook) en hebben dat geprojecteerd op onze kinderen. Dat laatste is niet oke. Want daarmee maak je mijn kinderen verantwoordelijk voor jouw proces. Terwijl die al een eigen proces hebben lopen.
  • veel hulp stond al klaar en daar zit nou precies waarvan ik geloof dat ‘wij’ in onze maatschappij een misvatting over hebben.

Er werd te vaak geen vraag gesteld aan mijn kinderen over wat ZIJ nodig hadden.

Ik geloof dat:

  • niet ieder kind die iemand mist;
  • dat niet ieder kind die een diagnose krijgt;
  • direct na de gebeurtenis en direct na de diagnose hulp nodig heeft.

Kinderen zijn enorm weerbaar, veerkrachtig en flexibel. Volwassenen zijn dat minder of niet. Getekend door ervaring en het leven.

Het doet jou pijn om je kind zo te zien. Het doet iets met jou dat je kind een diagnose heeft ontvangen. Vanuit jouw ervaring. In jouw leven is jou iets aangedaan. Dat wil jij anders voor jou kind.

Jij bent de oplossing in deze situatie. Want als jij verandert, verandert jouw kind mee. Als jij om hulp vraagt of bezig gaat met wat jouw hulpvraag wordt, kan jouw kind daar ook mee bezig gaan. Zo’n hulpvraag wordt heel anders dan je in eerste instantie denkt. Rouw en een diagnose vragen niet perse aandacht voor dat stuk. Dat kan iets heel anders zijn.

Ik geloof dat WIJ veel te veel hulp vragen voor onze kinderen terwijl wij voor ons zelf te weinig hulp vragen.

DAT is de reden dat ik super graag met volwassenen werk. Het effect is veel groter dan alleen mijn klanten. Hele gezinnen en teams doen mee in de effecten.

Hoe los je het prinsjes en prinsesjes gedrag op?

Ongevraagd advies door dingen op te lossen voor je kinderen, verminder je door zelf leiderschap toe te passen. Kijk eerst naar jezelf. Wat raakt jou aan het gedrag van jouw kind? Dat is wat jij zelf mag oplossen. Waar je zelf mee aan de slag mag. Dat stukje verwijst meestal naar een ervaring eerder in jouw leven. Waarin iets jou is ontnomen, tekort is gedaan of juist teveel is aangedaan. Het is een uitnodiging voor jou.

Ik prijs mij zelf gelukkig met het feit dat ik heel veel hulpverlening heb tegengehouden. Dat ik tegen heel veel mensen heb gezegd: ‘dank je wel dat je meedenkt, wij willen heel graag zelf de weg vinden. Als ik jouw hulp kan gebruiken, bel ik je’.

‘Ik geloofde dat als het moment daar was dat onze kinderen om hulp zouden vragen, dat ook het moment was dat zij de hulp konden aanvaarden.’

En zo geschiedde………………

Zij, als in de redders, vonden dat spannend en niet slim. Maar kijk eens waar wij nu staan in het leven! Zo gelukkig met wat er niet en wel is.

Hulp geven zonder hulpvraag van een kind, daarmee zeg jij eigenlijk:

Jij kunt het niet, jij slaagt niet in het leven. Ik doe dit wel voor jou.

TE veel en te snel hulpverlenen, is vragen om luiheid bij de kinderen. Het geloof in de kinderen dat zij iets niet kunnen, dat ze raar zijn, dat zij er niet toe doen.

(deze blog is herschreven en had oorspronkelijk de titel: wij creëren te veel prinsjes en prinsjes en die is opgenomen in deze bundel: https://www.wendymarsman.nl/gebundeldeverhaleninclusiefopdrachten/) Alle blogs in deze bundel zijn aangevuld met opdrachten waarmee je aan de slag kunt gaan. Super leuk en laagdrempelig om te ervaren waar jouw overtuigingen over opvoeden en oplossen vandaan komen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *