Waarom doe ik wat ik doe:

Wil je deze tekst liever luisteren, scroll dan naar beneden. Daar staat mijn audio als youtube bestand. 

Het is 8 februari 2011 als ik naar mijn werk bel. Mijn lijf doet zeer. Overal. Ik ben op. Ik heb net een paar ritten met de ambulance achter de rug. Een korte ziekenhuisopname van onze jongste zoon en kan niet stoppen met huilen.

Op dat moment werk ik als representatiemedewerker voor de burgemeester in de stad waar ik woon. Een functie van, op papier, 20 uur. Ik organiseer alle herdenkingen in de stad. Niet veel later komt daar het schrijven van speeches bij. Het oudejaarsfeest, de nieuwjaarsborrel. Al snel loopt mijn werklood over. Ik neem werk mee naar huis. Tot het dieptepunt in het ziekenhuis. Lennart ligt daar nav teveel koortsstuipen in een te korte periode. En ik ben aan het bellen…..voor de burgemeester.

Ik leg de telefoon neer en hoor de woorden: u mag naar huis. We kunnen niets vinden. Uw kind is gezond. We gaan en ik krijg rillingen over mijn lijf. Wat als hij nog een koortsstuip krijgt en ik er niet bij ben?

Op 8 februari meld ik mij ziek. Wat ik wil zeggen, zeg ik niet. Ik denk het wel. ‘Hij leeft niet lang, deze zoon is te mooi om waar te zijn. Alsof ik een engel mag opvoeden’

Wat ik wel zeg aan de telefoon is: Hoi met Wendy, ik meld mij ziek en ik geloof dat ik voorlopig niet terugkom. Er kwam mega veel energie vrij in en om mij toen ik de telefoon had neergelegd. Ik deed daar voor het eerst iets dat ik nog nooit eerder had gedaan.

Ik kwam voor mezelf op.

38 jaar had ik mezelf aangepast. Deed ik wat basisschool leerkrachten van mij verwachtten. Deed ik wat volgens ‘de maatschappij’ hoorde. 

🍀Lief luisteren.

🍀Niet zeggen wat je denkt.

🍀Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.

🍀Hard werken voor je geld.

🍀Klaar staan voor een ander. 

Al die jaren dat ik de lieve leerling, werknemer, vrouw en moeder van was, speelde in mij iets anders af. 

Verhalen

Als hij nou zo, dan kan hij of als ik zo dan kan ik. Ik droomde die verhalen. Deelde ze niet. Want als ik deel, vindt een ander daar iets van. Ik wachtte tot de omstandigheden goed genoeg waren met delen. Ik deelde dus nooit. 

8 februari 2011 Ik kwam voor mezelf op, er kwam super veel energie vrij en ondertussen voelde ik dat Lennart bij de volgende koortsstuip zou gaan.

Een half jaar was ik thuis. Dankzij een lieve psychiatrisch verpleegkundige. Ik kreeg de diagnose ‘depressief’. Ik was het niet.

Precies 6 maanden genoot ik van het contact tussen Lennart en mij. Af en toe deelde ik mijn zorgen over hem. Wat ik niet durfde te delen, was mijn gedachten. Mijn gevoel dat hij iets mankeerde. Pure angst voor wat artsen van mij zouden denken. Hij was immers in het ziekenhuis gezond verklaard.

Had ik maar gedeeld.

Want in de nacht van zijn verjaardag stierf Lennart. Hij werd precies 2 jaar. Zijn kraam- en sterfweek komen overeen.

8-8-2009 zette we zijn voetje in inkt in het kraamboek. Als afsluiter van die week. 

8-8-2011 precies 6 maanden na mijn ziekmelding, sprak ik bij zijn crematie mijn eigen speech. 

Een van de zinnen die ik sprak was: Vanaf nu leef ik mijn leven op MIJN manier.

De periode daarna was er een van heel veel verdriet, lijden, diep gaan, vreugde en liefde. Waar een paar dingen mij opvielen. Want mensen vinden sowieso iets van je:

🌿of je rouwt of niet

🌿of je deelt of niet

🌿of je je aanpast of niet

Iedereen heeft angst en niets is wat het likt. Ineens was ik niet meer Wendy. Wel zielig en de moeder van dat overleden kind. Ik werd zichtbaar op een manier die ik helemaal niet wilde. Ik was en ben namelijk veel meer dan de moeder van.  He, daar ging ik anders over mezelf denken. Ik voelde mijn waarde. Waar ik 38 jaar lang dacht dat ik niets waard was. Voelde ik nu dat ik er wel degelijk bij hoor. Dan niet zoals ik nu werd gezien. En bij wie, dat was en is nog steeds de vraag.

Mijn kinderen werden ook zichtbaar. En niet helpend. Bij alles wat niet door de beugel kon, vond men dat ze rouwtherapie nodig hadden. Maar mogen mij jongens ook gewoon jongens zijn? Ik ontdekte dat mensen een beeld hebben van hoe rouw gaat, ze direct daar naar handelen en voorbij gaan aan het stellen van een vraag.

Bakken ongevraagd advies kregen wij over ons heen.

Van, nu gaan jullie ook scheiden, want dat doet iedereen die rouwt en een kind verliest. Tot ik weet een goede rouwtherapeut.

Van slaaptabletten tot mensen die ik nooit sprak. Die ineens op bezoek wilde komen, ons cadeaus gaven. Want ze begrepen mij zo goed. Tot mensen die wegbleven, omdat zij dachten dat ik geen bezoek wilde. 

Niemand die vroeg waar ik behoefte aan had. 

Niemand vroeg wat mijn kinderen graag wilde.

Niemand vroeg waar mijn man behoefte aan had.

Ik deelde deze verhalen op Twitter. Ik merkte dat ook mensen die niet rouwen deze soorten ongevraagd advies herkennen. Ook dat hoe ik daarmee om ging, bijzonder was. En makkelijk over te nemen en door te geven. Mensen werden er blij van. Gingen ineens vragen stellen aan elkaar. Aan hun kinderen. Aan hun ouders. Aan collega’s.  Mijn mail en twitteraccount ontplofte. Ik ben toen niet alleen de denkwijze van de mens gaan onderzoeken. Ook hoe ik van mijn communicatie mijn werk kon maken. 

Dat lukte. In 2012 deed ik de opleiding tot kindercoach. Mijn verhalen en oplossingen mochten eindelijk de ruimte in. Ik hoefde mij niet langer aan te passen. Ik had schijt aan wat een ander daarvan vond, want ik wist: hiermee kan ik levens veranderen.

Door te werken met de kinderen ontdekte ik dat ouders zelf moeite hebben. Zelf wachten tot de meest ideale omstandigheden. (die nooit komen) Niet weten wie ze zijn en willen zijnEn uit te kort of je zichzelf schuldig voelen jouw kind het allerbeste gunt.

Precies wat ik deed:

🌴wachten

🌴niet delen

🌴er wel zijn voor de ander, meestal ten koste van jezelf

Maar……….

JE LEEFT NU

Je leeft nu niet ‘als je kinderen groot zijn’

Je leeft nu niet ‘als de rouw over is’

Je leeft nu niet ‘als je het ooit hebt verwerkt’

Je leeft nu niet ‘als deze droom ooit over gaat’

JE VERWEEFT HET LEVEN DOOR TE DOEN

Hier moest ik iets mee doen. Want waar ik was gestopt met wachten en al was gaan doen nog tijdens mijn rouwproces, zat de wereld te wachten. Toe te kijken. Waar ik wakker was geworden door de dood, sliepen de mensen om mij heen. Binnen een jaar koos ik een nieuwe volwaardige opleiding tot coach. En ging ik werken met de ouders. 

Wow!

Waar ik als kind van droomde, doe ik sinds 2013.

Het veranderen van levens, ten gunste van jou.

Wat mij opvalt sinds ik werk met volwassenen is dat alle volwassenen het geloof hebben dat wat ze makkelijk kunnen en doen, heel vanzelfsprekend is en dat de ander dat ook doet. 

Dat waar ze naar verlangen, heel ver weg lijkt. 

Dat dromen niet worden gedeeld. 

Dat aandacht gegeven wordt aan pijn. Gemis. Verloren dromen. Voor een groot gedeelte door het ongevraagde advies en het algemene beeld dat mensen hebben over het hebben van een diagnose. Over het ervaren van verdriet. Over het niet kunnen vervullen van een kinderwens. 

Dat wij daar naar luisteren alsof het de waarheid is. 

Dat we een algemene angst hebben op onszelf uitspreken.

Dat we van elkaar dingen verwachten, zonder ze uit te spreken. En dat juist dat voor grote teleurstellingen zorgt.

Dezelfde denkwijze als ik had tot Lennart overleed. Toen draaide ik 180 graden om. 

Want pas:

🌱 als je je verwachtingen uitspreekt, word je zichtbaar op een wijze die jou past

🌱 als je je verlangens deelt, kan iemand anders jou daarbij helpen

🌱 als je je afvraagt of dat wat de ander zegt wel de waarheid is, die waarheid niet jouw waarheid is

🌱 als je vragen gaat stellen, je weet wat je voor een ander kan doen of de ander voor jou kan doen

🌱 als je gaat doen waar je naar verlangt, de pijn/gemis/te kort in jouw leven veel minder wordt

En vooral als jij jouw shit oppakt, jouw kind daar baat bij heeft. Ook de mensen met wie jij werkt. En als jij dat proces deelt, word jij net als ik de inspirator. 

Het is niet zonder reden dat mijn klanten uiteindelijk iets heel anders gaan doen. Van webwinkel naar coach, van werknemer in een groep naar leidinggevende, van alleen thuis bij de kinderen naar een yogadocent met volle groepen. Van ondersteuner van een afdeling naar het hebben van een eigen bedrijf in reizen boeken. En ik van een zielig hoopje mens, ambtenaar met te veel uren thuis werken, daar haar gezin door missen naar coach met uren waarbij ik veel in mijn gezin ben. 

Angst om te delen, blijkt iets van ons allemaal te zijn. Daardoor wachten we tot de ideale omstandigheden, daardoor hopen we dat er ooit iemand voorbij komt die ons komt redden. Ooit.

*Die angst had ik zo lang! 

*Want ik doe er niet toe

*Ik ben niet goed genoeg

*Wat denkt die wel niet van mij

en als ik ga veranderen loopt mijn relatie stuk

Pas na de dood van Lennart had ik schijt aan alles en iedereen. En dat kan anders bij jou.

Juist doordat men zei: je hebt het ergste meegemaakt dat je ooit mee kunt maken. Ik geloofde iets anders, want ik had het erger gevonden als ik was gegaan. Ik heb de woorden gebruikt om te ervaren hoe het was om mij niets meer aan te trekken van alle ongevraagde soorten adviezen. (zie mijn online training kies jezelf stop ongevraagd advies. Aanrader! https://www.wendymarsman.nl/kies-jezelf-online-training/)

Ongevraagd advies, al invullen voor de ander hoe iets is of wat die nodig heeft, is ook van ons allemaal.

Het is mijn missie om dat te stoppen. 

Ik geloof werkelijk dat als we daarmee stoppen, de kosten voor gezondheid drastisch naar beneden gaan. 

Dat veel meer mensen weten waarvoor ze geboren zijn.

Dat waar ze goed in zijn, een ander heel blij van wordt. 

Dat als meer mensen doen wat ik deed en doe, veel minder mensen wachten op de ideale omstandigheden.

Daardoor veel meer plezier ervaren wordt en de hulp die wordt geboden ook is wat de ander nodig heeft. 

Dat DE volksziekte burn-out niet meer bestaat. We elkaar kunnen aanspreken op ons gedrag van hard werken, overwerken. Dat meer mensen werk hebben en dat niet alleen doen voor het geld. 

Dat de overheid minder regels nodig heeft om Nederland in toom te houden. Dat we kinderen weer kind kunnen laten zijn en weer durven laten struikelen. En dat wij volwassenen voorbeelden zijn voor onze kinderen. Ipv andersom.

Lennart 02-08-2009 02-08-2011

Zijn sterfweek kwam overeen met de kraamweek.

Hij leefde zijn leven op zijn manier.

Hij ging, hij kwam, hij deed, hij deelde, hij geloofde. 

Hij was mijn voorbeeld en ik ben nu het voorbeeld voor mijn kinderen. Mijn klanten en hun kinderen. 

Het leven is te kort om te doen waar je geen energie van krijgt. 

En als jij dat blijft doen, welk signaal geef je dan aan je kind(eren?

En als jij dat blijft doen, welk signaal geef je aan je collega? 

En als jij dat blijft doen, welk signaal geef je aan je eigen lijf?

Mag je doen. 

Jij hebt altijd een keuze en die kun je op elk moment maken. 

2019 werk ik met een jaartraject. Ik help je graag die keuze te maken. 

Ontmoet jezelf

Kies jezelf

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *